İlk "Ruh Eşi" kavramını Sex and The City dizisinde duymuştum ve o dizi çocukluk dönemlerimi denk geldiği için hem algılayamamış hem de üzerinde çok düşünmemiştim.Ama ne zaman 1998 New York'u ile 2013 ve sonrası İstanbul'un ne kadar da benzer olduğunu fark ettiğimde bu kavramı tekrar düşünmeye başladım.

Yani biz neyi arıyoruz.Spor salonunda, kafelerde, yollarda hatta bu aralar çok populer olan tinder da bile bekar bayan ve bekar erkek dolu.Bu insanlar sürekli bir şeylerin arayışındalar.Beraber yenilen yemekler, buluşmalar, telefon görüşmeleri yani kısacası beraber geçirilen onlarca vakit ama olmuyor olmuyor.Birşeyler var aranılan ama kimse de neyi aradığını tam keşfedemediği için aramaya devam ediliyor.

Eskiden münasip biri aranılırmış,  şimdi ise ruh eşi.Sanırsam ruh eşi bulmak münasip birini bulmaktan hayli zor 

Peki genele bakacak olursak nedir bu ruh eşi, bunu insanlar nasıl tanımlar. İnternette bakacak olursanız anketle ruh eşinizi size tarif edebilen siteler bile var ama bence onlara çok bel bağlanmamalı

Tanımı nedir
Neredeyse tamamen benzer bir şekilde gerçek benliklerin karşılıklı olarak bilindiği, anlaşıldığı ve değer gördüğüne dair sarsılmaz bir inanç. Dünyaya aynı perspektiften bakmak.

Ruh eşiniz olduğunu nasıl anlarsınız

Ruh ikizinizi gördüğünüzde bunu anlarsınız, neden olduğunu anlayamadığınız yoğun bir çekim duyarsınız.Bu duygu çok yakıcıdır, göbeğinizden içeri kızgın bir demir sokulmuş gibi hissedersiniz ve en önemlisi gözleridir.Baktığınızda kendi gözlerinizdeki şeyin aynısını onda da görürsünüz

Düşünceleri aynıdır, yaşadığı fiziksel mekan aynı olmasa da bile ruhsal olarak aynı  yoldasınızdır, karakterleriniz aynıdır. Hissettiğiniz, bildiğiniz, gördüğünüz ve algıladığınız her şey aynıdır. Siz birbirinizle `invert`sinizdir.. Yani ters dönmüş görüntüsü ya da asimetrik görüntüsü..

Yani bu aslında bu zor tanımları anlamak ve bu hissettiğin anda bile tanımlamakta zorluk çekeceğin duyguları anlamak için ugraşıp duruyor olabilirmiyiz.

O zaman ne yapacağız?

Aslında kendime dönüp baktığımda bana bu duyguları yaşatan bir sürü dostum var.Ama bu durum da ruh eşi değil ruh ikizine giriyor.Yapılası en güzel şey elindekine değer ve şans verip birlikte güzel vakitleri paylaşmak.

Carrie ne demişti kapanış konuşmasında -Belkide kızlar benim ruh ikizim, karşı cins ise hayatımıza eğlence ve faklılık katan varlıklar -

Bence de ayrıntılara çok takılmamak, bugünde yasamak gerek  

Türkiye'deki iş hayatıma başladıktan sonra düzenli olarak spor yapmaya başladım.Öncesinde spor benim için yurt dışında yaşadığım zamanlarda çok yemek yeme kaynaklı alınan kiloların verilmesi içindi.Spor salonuna ilk başladığım dönemlerde kilo aldığımı fark ettim.Yeme alışkanlığımda kendimce uygun gördüğüm ufak değişiklikler yapmıştım.Ama okuyup araştırdıkça uygulamalarımın çok yanlış olduğunu fark etmeye başladım.

Yaptığım değişiklikler,

1. İş çıkışı spor yapabildiğim için akşam yemeklerini kestim onun yerine spordan sonra meyve yedim. ( yanlış çünkü meyve şeker deposu)
2. Spor öncesinde yogurt, ayran, kefir gibi protein aldım(yanlış çünkü vücüdu şişirir)
3.  Bacaklarda incelme olsun diye bacak kullanımı agırlıklı yüzdüm.(kilo tüm vücüttan gider, eğer bir kısma agırlık verirsen çalışılan yer kaslanır)
4. Yürüyüş bandında koştum (hızlı tempoda yürürsen kilo verirsin)
5. Spor hocasının verdiği, benim yapmadığım ama diğer kızların uyguladığı bir beslenme tarzı vardı.Onlar günde 7 yumurta yiyorlardı.Her ögüne yaymışlardı.Yaklaşık 4-5 ay sonra vücütları çok iri gözükmeye başladı.

Okkalı Kahve de kahvelerimizi içerken arkadaşım bana 4 Hint Kuralından bahsetti.Anlattıkları çok hoşuma gitti ve kendime not diyerek paylaşmak isterim

Airnbn maceralarımla biraz kafanızı doldurabilirim bu aralar ama en ilginç ve en eğlenceli anılarımı onlarla yaşıyorum.Tabi daha öncede anlattığım gibi onlarla şehri tekrardan keşfediyorum :) Bu anıma gelecek olursak,

Yaklaşık yirmi gün önce bizim iki Airnbn (Hollandalı ve Meksikalı) adaya gitmeye karar vermişlerdi.Adaya giden bu iki kızımız bisiklet kiralamışlardı ve günün sonunu Meksikalı bisikletten düşüp kolunu kırmıştı.Türkiye'de tanıştığı doktor arkadaşlarının da yardımıyla kolunu alçıya aldırmıştı.Bu gün itibariyle alçılı kolu 20. günün tamamladı ve beraber röntgen çektirmeye bulduğumuz en ucuz hastane olan Mihrimah Sultan Polikliniği'ne gittik.Beraber gittik çünkü Türkiye'de neredeyse kimse İngilizce konuşamıyor(buna emniyetin yabancılar bürosu da dahil).Her yerde tercümanlık yapmak zorundayım.Kırık kolun röntgeni çekilirken ben de dışarıda onu bekledim.Aslında hastanede bekleme olayını çok sevmem, genelde  basık, boguk yerler oldugunu düşünüyorum.En pahalı özel hastanelerde bile bu duygu beni sarar.Ama bu seferki hastanede tam anlamıyla Mimar Sinan farkını gördüm.Ilk izlenimim ferah, aydınlık ve yeşil.Caminin yanında olması ve bizim orada bulunduğumuz zamanın ikindi namazına denk gelmesi sebebiyle dua sesleri poliklinigi dolduruyordu.Avluya çıktım her yer yemyeşil ve kuş sesi dolu.Istanbul'un gürültüsünden haber yok...Orada oturup tüm gün kitap okuyabilirim.

Yaklaşık 10 dakikalık beklemeden sonra bizim Meksikalı röntgenden çıktı ve onunda güzel sonuçlarını alıp güzel anılarla oradan ayrıldık.

1 Nisan tarihiyle AIRBNB yapmaya başladım.Bunun için hem benim hem de ev arkadaşlarımın çeşitli sebepleri vardı başlıca sıralayacak olursak ,

1- Kültür, sen erasmus yapamıyorsan erasmus sana gelsin sözünü öğrencilik yıllarımızın bitmiş olmasıyla kaçırmış olabiliriz ama bunun da bir üst "level"i olan Airbnb varmış.Mezun olmuş, az para biriktirip tatil yapmak,dünyayı dolaşmak isteyen herkes burada.Eve gelenlerin hepsi kendi kültürleriyle geldiği için evde bir kültür patlaması yasadık

2- Ingilizce, gelenlerin hepsi yabancı olursa tabi ki de ingilizce konuşmak zorunlu oluyor.5 Türk bile olsanız evdeki yabancı misafiriniz yabancı ise onun bulunduğu ortamda "ayy ayıp olur kıza yaw" deyip başlıyorsunuz Ingilizce konuşmaya.Tabi arada ingilizcesi kıt olan Türk arkadaslarda cıkmıyor değil, onun da ayıbını örtmek için çeviri yapıyorsunuz.

3- Eğlence, eskiden eve gelince bir monotonluk hakimdi.İş, ev, iş üçgeninde sıkışmaya başladığımı hissediyordum ama şimdi  her gününü İstanbul'u keşfetmeye adayan insanların maceralarını dinleyerek hem de yurdumu, kültürümü onların gözünden değerlendirerek geçiriyorum.

4- İstanbul'a geldiğimden beri gitmediğim yerleri sırf Airbnb'ye reklam olsun bir de yurdumun bu kesimini,bu kültürünü görsün diye onları gezdirirken kendimde geziyorum.Yeni yerler keşfediyorum, tarihçelerini onceden okuyup ögrenip onlarla paylaşıyorum.

5- Eksikliğimizi buldum.Avuç içi kadar Paris, tarihi yapıları bir iki caddeden öteye gitmeyen İspanya bile kendini ingilizce anlata anlata reklam yaparken bizim ingilizce tanıtımlarımız Sultanahmet civarından öteye gitmediği için insanlar da tabi ki ufacık bir alandan oluştuğunu düşündüğü yere gelmek istemiyor.

Airbnb'nin bana kattıgı değerler bunlar.Daha da katacağını düşünüyorum ve gelecek yeni misafirlerimi dört gözle bekliyorum :)

Anne ile çocuk ne zaman yer değiştirir bilirmisiniz? Ben bilirim, anne hasta olunca. Hani anneler hep cocuguna birşey olmasından korkar ya işte hasta annesi olan evlat da anneyi kaybetme korkusunu yaşar... çünkü tatmıştır bir kere o korkuyu. Eğilip annenin nefesini dinlemek, ona bakarken boğazdaki bir yumru gibi yutkunmak, yorgunlugunu giderecek arayışlar bulmaktır bu evladın görevi. Pozitif olmak ve gülmek zorundadır çünkü hayatta bir kere sahip olunan ve giderse yarım kalacagı bir güç vardır karşısında  #anne
Insallah annecim cok uzun yıllar Rabbimiz seni bize bağışlar

Son zamanlarda yabancı ev arkadaşına taktım kafayı.İlla yabancı  birini bulacağım diye tutturdum.Başladım arayıp, taramaya nereden bulunur bu yabancı ev arkadaşları diye.

1. Çalışma
Craiglist'te ilan verebilirdin diyenler oldu..İlanı verdim.Giriyorum listeye bakıyorum kendi ilanımı kendim bile bulamıyorum.Hep aynı ilanlar en üstte benim ki kim bilir kaçıncı sayfada.Bu arada bir kaç başvuru da olmadı değil.Gerçekten tebrik ediyorum bulabilenleri.En sonunda dayanamadım.En üstte ilanı olanlara mail attım, "sizin ilanlar hep üstte benimkini ise ben bile bulamıyorum, nedir bunun yöntemi" diye sordum. Meğersem  bunu iş edinmişler, sürekli ilan yenilemesi yapıyorlarmış.Garibim ben yenilemeleri sadece iş arasında yaptım o kadar.Bulunmaz tabi ilan.

2. Çalışma
Taktım mı tam takarım cinsindenim ben.Ben ki yıllardık Facebook için cık cık öten "yaaa artık face mı kalmış, emekli mekanı orası" diye artistlik yapan ben, duydum ki ev arkadaşı bulma siteleri varmış.Hemen açtım bir face, en sevimlisinden de koydum bir foto.Tak tak üye oldum sitelere.Ama nasıl üyelik, milletin duvarını ağlatıyorum.Sürekli kendi ilanıma "up up" diye yorum yapıyorum, sürekli ilan yeniliyorum.Eminim millet bulsa da kurtulsak şu kızdan diye düşünmeye başlamıştır.
Bir de sürekli Türkiye ile anlaşmalı üniversitelerin sitelerine girdim, forumlardan kimlerin Türkiye'ye geleceğini buldum ve herkese mail attım özelden.Şikayet diye birşey varmış.Yeniyiz ya face ortamında nereden bileyim ben onu.İyi ki hesabım kapatılmadı.Zaten kimsede sallayıp geri dönmedi.2 günlük hesapla bu işlere kalkışılır mı?
Sonuç mu? bol sayıda arkadaşlık isteği, dürtme, buldun mu kız gibisinden mesajlara  maruz kalma.Ama bulamadım.2 Italyan ile sözleştim.Italyan dediğime bakmayın hiç adını duymadığım yerden gelmeler.Bana evde internet ve sıcak su var mı diye bile sordular.Face resimlerine bakıyom evim dediği yerin etrafında başka ev yok.Tepede bir yer.Sırf bu kızlarla buluşabilmek için işten izin alıp erken çıktım ama evi görmeye bile tenezzul etmediler, son dakika da ekildim.Şimdi ne yapıyorlar bilmiyorum ama terbiyesizliklerini Allah'a havale ettim.

3. Çalışma
Couchsurfing var dedi şirketten bir arkadaş.Hemen üye oldum, oluşturdum bir profil.Bakıyorum, bakıyorum fiyat yazacak yer bulamıyorum.Sonradan öğrendim ki burada koltuk ta olsa, paspas da olsa kıvrılıp yatarım diyen, para vermek istemeyenler ilan arıyormuş.Bol bol başvuru oldu ama ilgilenmedim.

4. Çalışma
Airbnb varmış, bu iş aslında pansiyon tarzıymış günlük, haftalık, aylık ilanlar varmış."Ya  ben notumu düşerim en az 3 aylık olsun derim" dedim ve verdim ilanı.Bir baktım rakiplerime evden çıkıp yerleşesim geldi.Odaları öyle bir dekor etmişler ki bizim 12 m2 lik oda yarışamaz bile onlarla.Koydum en düşükfiyatlı ilanı.Yok müşteri yok.Millet soruyo yazıyo çiziyo en son aşamada yok oluyor.Bir de "geliceğim ama erkek arkadaşımı da kabul edersen" diyenler var.Oldu canım bir o eksikti.Kusra bakmayın bu soruya cevap bile vermem ben.

Bir gün Meksikalı bir  kızdan mesaj geldi.1-30 nisan ev müsait mi diye soruyordu.Atladım hemen evet dedim.En sonunda dayanamadım.Kaç para diye sordu, dedim gel bedava.Kültürünü öğrenelim evde ingilizce konuşalım yeter bize.Ev arkadaşım "olmaz dedi bari fatura ödesin.Bu fiyatı da sırf sen istiyorsun diye kabul ediyorum" (candır o gördü bendeki takıntıyı destek olmaya çalışıyor kız) Kız kabul etti.Kız gelecek resmen ona biz bakacağız.Bu işten değil kar etmek cepten para çıkacak.Bir de ben bilirim kendimi kıza diyeceğim ki"gel canım gel bak Istanbul'u gezmedim deme diye ben sana gezdiririm."

İşte böyle.Bizim Meksikalı nasipse çarşamba burada.Bakalım nasıl olacak

Bir Hint masalına göre, kedi korkusundan devamlı endişe içinde yasayan bir fare vardır.Büyücünün biri fareye acır ve onu bir kediye
dönüştürür. Fare, kedi olmaktan son derece mutlu olacağı yerde bu kez de köpekten korkmaya başlar. Büyücü bu kez onu bir kaplana
dönüştürür. Kaplan olan fare, sevineceği yerde avcıdan korkmaya başlar. Büyücü bakar ki, ne yaparsa yapsın farenin korkusunu yenmeye imkan yok.
Onu eski haline döndürür. Ve der ki:
"Sen cesaretsiz ve korkak birisin, sende sadece bir farenin yüreği var, o yüzden ben sana yardım edemem".


Ünlü yazar Shakespeare, bu konuda söyle diyor :

İnsanların çoğu Sevmekten korkuyor, kaybetmekten korktuğu için..

Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için..

Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için..

Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğin kıymetini bilmediği için..

Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için..

Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için...


ALINTIDIR.

İstanbul'a okumak için geldim.2007 eylülden beri bu şehirde yaşıyorum.Çeşitli yurt ve ev girişimlerinden sonra son 4 yıldır ev arkadaşlarımla ev kardeşliğine terfi ettik. Hepimiz Istanbul'a gelecekteki hayatını şekillendirmek için gelen yeni lise mezunu insanlardık. Üniversite, staj, iş hayatı derken hep birlikte olgunlaştık,büyüdük.Eğer her akşam eve geldiğimde günümü paylaşacağım, kızdığım insanlara benden daha çok kızacak, sövecek canımlarım olmasaydı ne okul hayatımı ne de iş hayatımı bu derece berrak zihinle geçirebilirdim.

Öyle bir kadın takip ediyorum ki instagramda her sabah bana çalışma azmi veriyor.İşe giderken beni motive ediyor.Dün sabah öyle güzel yazmıştı ki unutmaktan korktum ve bu da burada dursun istedim.

@nilgunbodur

Herşeyin bir sebebi var hayatta... Yapılan yanlışların bile bazen mantıklı bir açıklaması var...Bir insan acıdan delirdiğinde, diğerleri onun acısını değil, delirdiğini görürler... Oysa herşeyin bir sebebi var... Mesela ben 
güçlüyüm, çünkü bir ara güçsüzdüm
cesurum, çünkü geçmişte korkaktım..
akıllıyım, çünkü eskiden aptaldım.. Yaptıklarınızın sebebini açıklayabileceğiniz ve karşınızdakinin sebeplerini anlayabileceğiniz birgün olsun... Ama yeter ki yapılanların mantıklı bir açıklaması olsun...

Bazen kendimi çok güçsüz hissediyorum.Birşeyler birşeyleri etkiliyor ve ben olduğum yerde kendimi surekli frenliyorum sanki.O boğulmuşlugun verdiği duygunun kök nedenini araştırırıyorum ve fark ediyorum ki neden; kitap okumaya ara vermiş olmam...  Evet ne zaman kitap okumaya ara vermiş olsam hep aynı şeyi fark ediyorum.Kitap benim ruhumun gıdası resmen.Ona ara verdiğimde bastırılamayan bir açlık hissediyorum.Kendime güvenim ve hayata karşı cesaretim azalıyor sanki.Bu ikilemlerime cevaplar ararken tam da kafamdaki deli sorulara cevap verebilecek bir kitaba başladım."Her Şey Beyinde Başlar-Mümin Sekman".Ve aradığım cevabı buldum.Tüm vücudumuzun kontrol merkezi beyin.Beynimizin besini kitaplar.Demek ki okudukça doyduğunu hisseden tek ben değilmişim, bunun üstüne akademik çalışmalar bile yapılmış.

Hayatı dolu dolu yaşamayı seviyorum.Evden çıkmadığım gün yoktur.İşe giderim işten sonra planladığım şeyleri yaparım.Bir randevu,spor,ziyaret,davet...

Spor yapmadığım,sosyalleşmediğim bir günüm yoktur.Toplu taşımayı kullanırım sırf kitap okumaya vaktim olsun diye,çünkü özel şoför tutacak maddiyatım yok.

Konuşmayı da severim ama boş boş değil, öğrendiklerimi izlediklerimi ve bunlardan çıkarımlarımı paylaşmaya yöneliktir.Bu kadar paylaşmaya meraklı olunca yazmak istedim.Kendime ait bir dünyam olsun istedim sosyal medyada.

Yakınlarımla paylaşmadım en yakınım, sevgilim hariç.Her gün görüntülenme sayımı onunla paylaşıyorum.Yeniyim ya bu alemde çok heyecan veriyor bana her istatistik.Mutlu oluyorum okundukça ve daha da şevkleniyorum paylaşmak için.

Canım sıkıldıkça off ediyorum kendimi, açıyorum blogumu başlıyorum yazmaya,yer,mekan,ortam ses hiç önemli değil.

Bugün daha farklıydı ama uzun zamandır üzerine planlar yaptığım bir şeyin olmadığını öğrendim.Düştü modum, kaçtı ilhamım.Verdim işe kendimi uzun zamandır ertelediğim iki raporumu da bitirdim.Daha olsa onları da yutar geçerdim.

Ama birden hediyemin olduğunu öğrendim Çiçek Sepeti'nden.Canımın sıkkın olduğunu anlayan sevdicegim yollamış,Notta iliştirmiş tabi,



"Tanıdığım en güzel blog yazarına"

Anında geldi motivasyonum yerine.Buldum havamı

Birde baktım instegramda Nilgün Bodur neler yazmış diye.Motive oluyorum onu okudukça.İste ondan bir anekdot

"Eğer hayatınızda bir denge sorunu hissederseniz,bir bakın bir düşünün...Muhtemelen birini yanlış yere koymuşsunuzdur"

Ben doğru insanı çok şükür  doğru yere koyduğumu bugün anladım.Benim dengem bozuldu o düzeltti

Bu aralar bir dizi furyası var ne tutar ne tutmaz düşünülmeden piyasa dizi ile doldu.Hem izleyici hem de oyuncular birer deneme tahtasına döndüler.Paralar oyunculara veriliyor; senaryonun, alt yapının içi doldurulmuyor.Tek masraf merkezi kalemi oyuncu bütçesi olarak görününce de, tüm sorumluluk oyuncuların üzerine yükleniyor.

Alında tutmayan diziler senarist ile halkın arasındaki ayrımı gösteriyor.Toplumla alakası olmayan, insanların kendini bulamayacakları senaryolar üretiliyor.Rotaları da halkın "tarzsın bizimlesin değilsin lütfen gider misin" şeklindeki yorumlarıyla  belirliyor.

Birde oyuncuların sosyal medyadaki etkinlikleri,yaşam, giyim tarzları ve sosyal medya on reklamları da çok önemli.Eğer bir oyuncu sosyal medya iletişim ağına arada aklına eserse fotoğraf koyuyorsa, takipçilerinin yorumlarını hiç sallamıyorsa bu insan yitip gitmeye mecburdur.Ben oyunculuğumla on planda olmak istiyorum kavramı artık demode.Çünkü içinde biraz yetenek barındıran bir insan çok kolay oyuncu olabilir ve rolünün hakkında verebilir.Her yer doldu taştı oyun eğitmenleriyle. Oturduğum yerde bile apartman katlarında oyunculuk eğitimi veren kurslar var. Bu ufak kursları geçtim, evimin tam karşısında Müjdat Gezen Sanat Merkezi var.Bazen eğitim aralarında ya da eğitimden sonra markette, yolda oyuncu adaylarımızla karşılaşıyorum.Markette bile sıra beklerken onların konuşmalarına muhabbetlerine dayanamazken saatlerce ekran karsısında izlemeye nasıl tahammül edebilirim bu da yarı bir mevzu tabi.

Sonuç olarak haftalık reytinglere bakacak olursak çizilen tabloyu çok net bir şekilde görebiliriz.
Özellikle de iki diziye dikkat çekmek istiyorum.

7.		Güzel Köylü	21	% 6,04	% 15,07	4,63 Milyon
8.		Kocamın Ailesi	19	% 6,02	% 15,30	4,62 Milyon

Bu iki dizimizde de ooo bu sene falanca kişide burada oynuyormuş dedirtecek birisi oynamıyor.Ama sonuçlar ortada."Güzel Köylü" için diyemem (yazın bir iki defa bakmıştım ve hiç beğenmemiştim) ama kocamın ailesini izledim bu hafta geçişleri,oyuncu uyumu çok iyiydi.Hem sevimli hem de sinir bozucu sahneleri vardı.Tatlı insan profili ile gıcık sinir insan profilleri çok net. İnsanın  kafası karışmıyor,olayları hemen bağlıyor.Zaten tutmasının sebebi de bu bence.Halk doğruları biliyor ve dizideki karakterlerin doğruya nasıl ulaşacaklarını izliyor.Onlara kızıyor yanlış yolda olduklarında ya da doğru hamlelerinde onaylıyor.Bence olayların püf noktası bu halk doğruyu bilsin ama dizide sonradan şekillensin.Çünkü tüm gün zaten işte bir sürü sorunu çözmekle uğraşıyoruz bir de akşamları dizilerdeki sırları çözmekle uğraşmayalım lütfen